Een jaar verder…

Alweer een dik jaar aan het hardlopen na de zwangerschap. Dan is het wel weer eens tijd voor een nieuwe blog!

Ik zit weer op mijn ‘normale’ loopkilometers, namelijk dik 1000 kilometer in een jaar.

Het tempo zit er ook weer in, maar nu moet ik dit nog langer zien vol te houden…

Ik merk dat sinds ik weer op tempo loop, het lastig vindt om rustig te trainen zodat ik met wedstrijden op mijn snelst kan. Het voelt zo tegendraads om rústig te lopen als je snéller wilt lopen. Maar door te hard te trainen, maak je je spieren juist stuk. Dat is niet de bedoeling! De duurlopen liep ik altijd in een constant en makkelijk tempo, maar om sneller te worden heb ik er tempoblokken aan toegevoegd. Dit houdt in dat ik in het midden van de duurloop een aantal kilometers wat sneller ga. Hopelijk werpt dit zijn vruchten af om zo mijn doel te bereiken van 5 kilometer onder de 20 minuten.

En ik heb nog iets anders toegevoegd: compressiesokken van STOX. Door deze sokken voelen de tempotrainingen en duurlopen nét wat fijner aan. Ik had er eerst een hard hoofd in en dacht dat het een modetrend zou zijn, maar ook ik ben nu overtuigd!

Op de laatste dag van het jaar heb ik meegedaan met de Silvesterloop in Poppenwier. Dit is het vijfde jaar achter elkaar aan dat ik deze loop doe. Het heeft een nostalgische sfeer, want het startschot is afkomstig uit een carbidbus en men heeft geen startnummer maar een stempelkaart. Ik vind dat gewoon wat hebben, hihi!

Er stond die dag een behoorlijke wind, dus een nieuw PR zou er niet in zitten. Tijdens de race liep ik achter de eerste twee heren. Na 4 kilometer werd ik ingehaald door een dame. “Ach, dan word ik maar weer tweede vrouw…” schoot er door mijn hoofd. Maar nu had ik wel iemand om naartoe te werken. En 300 meter voor de finish heb ik haar met een rotgang ingehaald. Er zat nog zoveel in! Daar verbaasde ik mijzelf over. En zo werd ik eerste vrouw en derde overall!

Happy Running!

Advertenties

Met z’n tweeën over de finish

image

Nu met 25 weken zwangerschap begint de rug wat te protesteren met de intervallen. Met de extra kilo’s begint het zwaartepunt te verschuiven en je looptechniek verandert. Eerst liep ik met een verende techniek en nu lijk ik amper van de grond te komen en zijn de stappen kleiner geworden. Volgens mij is het tijd geworden om me meer te richten op langzamere duurlopen…

Maar voor ik dat doe, heb ik afgelopen zondag meegedaan met een loopwedstrijd: de Ronde van Súdwest Fryslân. Lekker dichtbij: startend en eindigend op mijn atletiekbaan.
Mijn doel was om de vijf kilometer te lopen in een rustig tempo (minder belastend voor de rug/bekken). Überhaupt zwanger de wedstrijd uitlopen leek mij al geweldig! En dat een gedeelte van het inschrijfgeld naar het KWF gaat is mooi meegenomen!

Het was zonnig weer en er stond een windje. Het was warm genoeg voor een korte broek en t-shirt! Yeah! Met deze wedstrijd kon je ook kiezen voor de 12 of 21 kilometer. Deze groepen startten vijf minuten eerder. Normaal ben ik zenuwachtig voor een wedstrijd, maar met een ander doel voor ogen had ik daar geen last van. Lekker relaxed vertrok ik met de start. Het was best drukkend weer en wou mezelf niet oververhitten. Na één kilometer zag ik dat ik 12 kilometer per uur liep en dit tempo beviel me goed. Ik liep mee met de middenmoot. Even later kregen we tegenwind maar ik kon het tempo blijven vasthouden en haalde zo wat groepjes in. Het was genieten geblazen: lekker ontspannen lopen, geen pijntjes en het zonnetje erbij!
Ik kwam achter een dame te lopen met hetzelfde tempo. Toen we weer voor de wind hadden kreeg ze het zwaarder en haalde ik haar in. Voor we de atletiekbaan weer zouden betreden, ging de route door een weiland. Door de cross- en bostrainingen is mij de ondergrond niet onbekend en kon ik mooi ontspannen blijven lopen. Bij één bocht stond geen vrijwilliger en ik wist dat de route richting de baan zou gaan. Maar de mannen voor mij namen de bocht niet, dus ik ben ook rechtdoor gegaan. Gelukkig hoorde ik een paar meiden van mijn club roepen dat ik wel moest afslaan. Hier door heb ik 100 meter extra gelopen en kwam weer achter die ene dame uit. Op de baan kreeg ik te horen dat wij streden om de derde plaats. Wat?!? Eerst dacht ik laat haar maar winnen, maar toen ik merkte dat ik nog veel over had, sprintte ik haar er de laatste 200 meter uit en eindigde 10 seconden voor haar op de derde plaats!

Dit had ik in mijn stoutste dromen niet verwacht! 25 weken zwanger en dan een derde plek weten te bemachtigen! De twee dames voor me waren wel een paar minuten sneller, maar om in zo’n ontspannen tempo op het podium te komen had ik niet verwacht. En stiekem smaakt dit naar nog meer wedstrijden…

Hindeloop 2015

Afgelopen zaterdag had ik een wedstrijd in Hindeloopen. Het leek er ’s ochtends eerst op dat het een grijze dag zou worden, maar gelukkig kwam de zon er later door. Tussen de middag 4 pannenkoeken gegeten en een uur voor de wedstrijd een banaan. Het was een half uurtje met de auto en ik kwam om half 4 aan in ‘Hylpen’. Om 4 uur zou de wedstrijd starten. Helaas was er geen plek meer op het parkeerterrein. Na een paar rondjes rijden heb ik mijn auto maar op een ‘illegaal’ plekje neergezet. Ssst…. Na de inschrijving voor de 5 kilometer had ik nog een kwartier voor de start. Ik heb een kleine 10 minuten ingelopen en 4 versnellingen in wedstrijdtempo gedaan. Toen lekker vooraan gekropen bij de start om snel weg te kunnen. De omroeper riep om dat er een mooie opkomst was van 260 mensen. Nog een minuut voor de start. De lopers om mij heen succes gewenst. Fijn om lid te zijn van een atletiekclub: er zijn altijd wel bekenden van je die ook meedoen met wedstrijden. En toen begon het aftellen van 10 naar 0… GO! Gaan met die banaan!

Na de eerste bocht kon ik mooi wat mensen inhalen. De mensen die ik inhaalde deden de langere afstanden zoals de 11 en 21 kilometer. Ik had geen idee wie er nog meer de 5 kilometer deed, dus ik wist ook niet hoeveelste ik was. Ik kwam steeds dichterbij een meisje. Toen ze een vrijwilliger vroeg of ze nog goed liep voor de 5, had ik in de gaten dat dit een ‘concurrent’ van mij was. Mijn doel werd haar bij te blijven. Toen kregen we een stuk tegen de wind in. Ik ging achter een lange man lopen om zo van hem te profiteren. Inmiddels waren we op de helft en moesten we een stuk door het weiland en onze ademhaling werd beide wat zwaarder. Na het weiland kregen we een bocht naar links om zo weer naar de start terug te lopen. Ik haalde het meisje in, ik wou nu wel van haar af. Ik wenste haar succes en zette een versnelling in. Maar helaas bleef ze kleven. Verdikkeme! We moesten nu over een schelpenpad met een brugje en daarna kwamen we weer in Hindeloopen. Zij haalde me weer in. Oeh, nog 200 meter tot de finish. Ik moest haar bijhouden! 100 meter voor de start zette ik de sprint in, maar het meisje had ook nog wat over… Helaas, ik werd nét tweede.

De organisatie was heel goed geregeld: voldoende vrijwilligers, duidelijke route, drinken en appels bij de finish en een mooie houten medaille.

Rond 5 uur was de prijsuitreiking. Ik kreeg een mooi bos bloemen en een doos vol handbeschilderde bonbons.

Mijn tijd: 21.07 minuten. Weer een beetje dichterbij de 20 minuten!

50

hylpen2

hindeloopen

hindeloop2015

Train, ren, water

waterZondag 10 mei 2015, Moederdag. Maar voor mij en meer dan 1500 mensen ook wedstrijddag! De 4 Mijl van Sneek: twee rondjes door de stad en twee keer over de Waterpoort. Het was warm die dag en ik hoefde niet lang na te denken over de kleding: een kort broekje en hemdje. De thermoshirts kunnen weer onderin de kast!

Voor de loop heb ik samen met een groepje ingelopen en een paar sprintjes getrokken om de spieren voor te bereiden. Daarna heb ik een paar slokjes water genomen. Niet teveel, want ik was bang dat het ging klotsen tijdens het lopen. Met de start stond ik mooi vooraan. Van tevoren had een trainingsmaatje mij al gezegd dat het moeilijk is om in te halen omdat het zo smal is in de straten van Sneek. En toen starten maar! De start was aardig snel. Na 2 kilometer keek ik op mijn horloge en ik zag dat ik 4.20 gemiddeld liep. Als ik dit vol zou houden, werd het een mooie tijd. Maar wat had ik een dorst! Had ik voor de start maar de helft van het flesje opgedronken… Gelukkig was er een drinkpost na 3 kilometer. Normaliter drink ik nooit bij loopjes korter dan 10 kilometer. Rennend drinken lukte me niet, ook al kneep ik het bekertje dicht zodat er een ‘tuitje’ ontstond. Ik goot bijna alles over mezelf heen in plaats van dat ik het dronk. Dus ik was noodgedwongen om even te stoppen. Na deze ‘stop’ kakte ik steeds meer in. Balen! Ik kwam binnen in 28.33.

garmin
Garmin 10 mei 2015

Wat ik hiervan geleerd heb: goed drinken van te voren! Een paar slokjes klotst meer dan een hele grote slok in één keer en ik wil voorkomen om niet weer hoeven te stoppen met een loop korter dan 10 kilometer.