A Cinderella Story…

image

New shoes! Er is niets fijner dan nieuwe spullen aan te schaffen voor het hardlopen. Ik word er in ieder geval altijd heel blij van en het geeft je enthousiasme een boost.
Mijn keus is weer gevallen op een schoen van Merrell. Het is de opvolger van zijn voorganger en gelukkig hebben ze niet veel aan de schoen veranderd. Op dit moment wissel ik twee paar schoenen af: baantraining, duurlopen en wedstrijden op de felgekleurde schoenen en tijdens de crosstraining op dinsdag op trailschoenen. Deze hebben meer profiel en daardoor meer grip.

Maar wat zijn nu ‘goede’ schoenen? Je hebt zóveel keus. De juiste schoen voor de een, hoeft het niet te zijn voor de ander. Het heeft met veel factoren te maken:

– Ben je zwaar of lichtvoetig;
– Land je op je hak of middenvoet/voorvoet;
– Pronatie (hoeveel je voet naar binnendraait tijdens het lopen);
– Op wat voor ondergrond ga je lopen;
– Wat zijn je doeleinden (training, baan, cross, wedstrijd of duurloop).

In goede hardloopwinkels word je juist geïnformeerd, maken ze filmpjes van je in de winkel als je loopt en krijg je de juiste schoen voor jóu.
Want ik loop goed op lichte schoentjes met 0 mm drop (geen hakverschil met voorvoet), maar mijn vriend heeft veel meer demping nodig om de klappen op te vangen.

Ben je goed geholpen en zitten de schoenen lekker? Happy running! En zo niet: er is keus genoeg en er zal vast iets voor jou bij zitten. Ennuh, als je twee keer in de week loopt, mag je na een jaartje weer nieuwe aanschaffen! Ik kan nu al bijna niet meer wachten 😉

Advertenties

Hindeloop 2015

Afgelopen zaterdag had ik een wedstrijd in Hindeloopen. Het leek er ’s ochtends eerst op dat het een grijze dag zou worden, maar gelukkig kwam de zon er later door. Tussen de middag 4 pannenkoeken gegeten en een uur voor de wedstrijd een banaan. Het was een half uurtje met de auto en ik kwam om half 4 aan in ‘Hylpen’. Om 4 uur zou de wedstrijd starten. Helaas was er geen plek meer op het parkeerterrein. Na een paar rondjes rijden heb ik mijn auto maar op een ‘illegaal’ plekje neergezet. Ssst…. Na de inschrijving voor de 5 kilometer had ik nog een kwartier voor de start. Ik heb een kleine 10 minuten ingelopen en 4 versnellingen in wedstrijdtempo gedaan. Toen lekker vooraan gekropen bij de start om snel weg te kunnen. De omroeper riep om dat er een mooie opkomst was van 260 mensen. Nog een minuut voor de start. De lopers om mij heen succes gewenst. Fijn om lid te zijn van een atletiekclub: er zijn altijd wel bekenden van je die ook meedoen met wedstrijden. En toen begon het aftellen van 10 naar 0… GO! Gaan met die banaan!

Na de eerste bocht kon ik mooi wat mensen inhalen. De mensen die ik inhaalde deden de langere afstanden zoals de 11 en 21 kilometer. Ik had geen idee wie er nog meer de 5 kilometer deed, dus ik wist ook niet hoeveelste ik was. Ik kwam steeds dichterbij een meisje. Toen ze een vrijwilliger vroeg of ze nog goed liep voor de 5, had ik in de gaten dat dit een ‘concurrent’ van mij was. Mijn doel werd haar bij te blijven. Toen kregen we een stuk tegen de wind in. Ik ging achter een lange man lopen om zo van hem te profiteren. Inmiddels waren we op de helft en moesten we een stuk door het weiland en onze ademhaling werd beide wat zwaarder. Na het weiland kregen we een bocht naar links om zo weer naar de start terug te lopen. Ik haalde het meisje in, ik wou nu wel van haar af. Ik wenste haar succes en zette een versnelling in. Maar helaas bleef ze kleven. Verdikkeme! We moesten nu over een schelpenpad met een brugje en daarna kwamen we weer in Hindeloopen. Zij haalde me weer in. Oeh, nog 200 meter tot de finish. Ik moest haar bijhouden! 100 meter voor de start zette ik de sprint in, maar het meisje had ook nog wat over… Helaas, ik werd nét tweede.

De organisatie was heel goed geregeld: voldoende vrijwilligers, duidelijke route, drinken en appels bij de finish en een mooie houten medaille.

Rond 5 uur was de prijsuitreiking. Ik kreeg een mooi bos bloemen en een doos vol handbeschilderde bonbons.

Mijn tijd: 21.07 minuten. Weer een beetje dichterbij de 20 minuten!

50

hylpen2

hindeloopen

hindeloop2015

Train, ren, water

waterZondag 10 mei 2015, Moederdag. Maar voor mij en meer dan 1500 mensen ook wedstrijddag! De 4 Mijl van Sneek: twee rondjes door de stad en twee keer over de Waterpoort. Het was warm die dag en ik hoefde niet lang na te denken over de kleding: een kort broekje en hemdje. De thermoshirts kunnen weer onderin de kast!

Voor de loop heb ik samen met een groepje ingelopen en een paar sprintjes getrokken om de spieren voor te bereiden. Daarna heb ik een paar slokjes water genomen. Niet teveel, want ik was bang dat het ging klotsen tijdens het lopen. Met de start stond ik mooi vooraan. Van tevoren had een trainingsmaatje mij al gezegd dat het moeilijk is om in te halen omdat het zo smal is in de straten van Sneek. En toen starten maar! De start was aardig snel. Na 2 kilometer keek ik op mijn horloge en ik zag dat ik 4.20 gemiddeld liep. Als ik dit vol zou houden, werd het een mooie tijd. Maar wat had ik een dorst! Had ik voor de start maar de helft van het flesje opgedronken… Gelukkig was er een drinkpost na 3 kilometer. Normaliter drink ik nooit bij loopjes korter dan 10 kilometer. Rennend drinken lukte me niet, ook al kneep ik het bekertje dicht zodat er een ‘tuitje’ ontstond. Ik goot bijna alles over mezelf heen in plaats van dat ik het dronk. Dus ik was noodgedwongen om even te stoppen. Na deze ‘stop’ kakte ik steeds meer in. Balen! Ik kwam binnen in 28.33.

garmin
Garmin 10 mei 2015

Wat ik hiervan geleerd heb: goed drinken van te voren! Een paar slokjes klotst meer dan een hele grote slok in één keer en ik wil voorkomen om niet weer hoeven te stoppen met een loop korter dan 10 kilometer.

Yo Yoga!

Ik doe aan yoga. Zo, het is eruit. Een eerste vooroordeel dat over yoga leeft, is dat het ‘zweverig‘ zou zijn. Maar het is juist het tegenovergestelde: met yoga sta je met beide benen op de grond. Het houdt je in het hier en nu. En als je aan yoga doet, ben je heus niet ineens Hindoeïstisch.

Vier jaar geleden ben ik besmet geraakt met het yogavirus op de sportschool. Eerst liet ik mezelf helemaal afbeulen met body pump om daarna weer tot rust te komen met body balance (een mix van tai chi, pilates en yoga). Met body balance ga je elke spiergroep langs om deze te versterken en te verlengen. Door krachttraining en hardlopen verkort je je spieren door de eentonige belasting en door yoga verleng je juist de spieren. Door je je te focussen op je ademhaling en te voelen waar je je in je lichaam wat stijver voelt, word je ontspannen. Ik merkte dat ik veel minder last had van spierpijn na een yogasessie.

20150225_203123

Na twee jaar yoga op de sportschool, heb ik zelf een yogamat gekocht en volgde de lessen via YouTube. Ideaal! Op de sportschool viel er wel eens een les uit én nu hoefde ik de deur er niet meer voor uit!

Wat heeft yoga mij gebracht?

  1. Spierkracht
  2. Flexibiliteit
  3. Ontspanning (‘flow‘)
  4. Bewustwording van ‘pijntjes’ in je lichaam en deze proberen te ontspannen

Ik voel me na elke sessie weer als nieuw. Eigenlijk is yoga even heel egoïstisch zijn… Even tijd voor mezelf. Namasté!

Hoe je doelstellingen bereikt

Als je aan iets nieuws begint, heb je altijd een doel. Als je begint met hardlopen kun je als doel hebben je conditie te verbeteren of om het te zien als ontspanning. 

Toen ik net begon met hardlopen was mijn doel om zo snel mogelijk en zo ver mogelijk te gaan. Bij mij werkte dit voor geen (kilo)meter. Ik trapte in de volgende valkuilen:

  1. Te snel meer kilometers maken;
  2. Elke training zo snel mogelijk gaan;
  3. Te hoge of te vage doelen stellen.

Maar door schade en schande word je wijs. Het heeft me een paar blessures gekost om zover te komen. Ik heb mijn doelen daarna bijgesteld. Wat wil ik nu écht? Mijn doel: 5 km in 20 minuten. Maar om dat doel te bereiken is het ook belangrijk om blessurevrij te zijn. Als ik aan mijn snelheid wil werken is het eerst zaak om de basis te vergroten en te versterken. Het is lullig als je na maanden keihard trainen op de wedstrijddag geblesseerd bent. Dus toen kwam mijn lijstje er als volgt uit te zien:

  1. Half jaar blessurevrij zijn;
  2. Trainingen rustig opbouwen van 2 naar 4 keer;
  3. 5 kilometer in 20 min.

Een handige tool waarmee ik alles bijhoud: het Runner’s World Trainingsdagboek.

2015-04-27 19.06.48      2015-04-27 19.12.29

Hierin zet ik alles en veel doelen/tips komen er wekelijks in voor. Het zijn voorwaarden om te kunnen blijven groeien naar je PR. Voor mij is dat:

  1. Goed slapen. Na een paar nachten brak zijn van niet goed kunnen slapen, komt je algehele gezondheid en je trainingen niet ten goede.
  2. Versterkende oefeningen doen. Elk lichaam en looptechniek is anders. Wanneer ik de kilometers opvoer, worden mijn heupspieren strak en stijf. Door een paar keer in de week heupoefeningen te doen, voorkom ik een blessure aan mijn heupen en knieën. Dat is mijn zwakke punt.
  3. Foamrollen. Mijn privé-masseur! Na een training of duurloop even over de vloer rollen met de foamroller. Zo worden de afvalstoffen goed afgevoerd, wat weer beter is voor het herstel. En je bent weer helemaal ‘los’.2014-12-30 20.33.14
  4. Eten. In mijn trainingsdagboek staat ook wat ik voor een wedstrijd of training heb gegeten. Voor een wedstrijd heb ik een keer een bananensmoothie gedronken: doe ik nóóit weer want het brak me de hele wedstrijd op.

Het blessurevrij zijn en de trainingen opvoeren is me nu gelukt. Nu nog de vijf kilometer in 20 minuten zien te rennen…

Hard hart

April

De vorige keer schreef ik al over mijn Garmin Forerunner 110. Bij dit horloge zit ook een borstband welke je hartslag registreert. Toen ik deze ging uitproberen tijdens een duurloop met een vriendin (zij heeft toevallig hetzelfde horloge), kwamen we erachter dat onze hartslagen enorm verschilden. We liepen gemiddeld 10 km/ph en haar hartslag lag rond de 150 slagen per minuut. De mijne rond de 175… Ik snapte er niks van! Ik had geen slechte conditie, want ik loop al vanaf mijn 11e. En buiten adem was ik niet: we waren gezellig aan het kletsen tijdens het lopen. Of zou ik soms een hartafwijking hebben? Ik haalde me van alles in mijn hoofd! Lag het misschien aan mijn horloge?

De week daarop liep ik weer samen met haar een duurloop. Ik had als tip gekregen de borstband van te voren een beetje nat te maken. Dan geleidt het beter. Maar het hielp allemaal niets. Mijn hartslag was nog steeds hartstikke hoog!

Ik heb toen een afspraak gemaakt bij de sportarts. De sportarts heeft me gewogen, mijn vetpercentage en bloeddruk opgemeten en een inspanningstest bij me afgenomen. Tijdens de inspanningstest werd er een hartfilmpje (ECG) gemaakt. De test deed ik op een fiets om zo mijn VO2max (maximale zuurstofopnamevermogen) te testen. Conclusie: met mijn hart en conditie was niets mis. De sportarts vertelde mij dat een hartslag persoonsgebonden is. Mijn rusthartslag is laag maar stijgt met een activiteit snel. Maar gelukkig daalt hij na de activiteit ook weer snel! Als ik een slechte conditie zou hebben, zou de hartslag langzamer dalen. En het bleek dat mijn VO2max dik boven de 200 lag.

Er is een foefje om je maximale zuurstofopnamevermogen te achterhalen: 220 minus je leeftijd. Dit gaat dus niet altijd op!
Het advies van de sportarts was dat ik gewoon lekker door moest gaan sporten.
Na deze diagnose kon ik met een gerust hart verder trainen!

Batterij leeg…

Je ziet het steeds meer: hardlopers met een enorme sportarmband met een smartphone erin. Maar loopt dat echt lekker? Ik vind het veel fijner om zonder enige poeha te gaan hardlopen. Kleren en schoenen aan en gaan. En meestal met een compact sporthorloge om.

Mijn sporthorloge is een Garmin Forerunner 110. Ik heb hem bijna vijf jaar en nu begint hij wat mankementen te vertonen. Wanneer ik mijn horloge aan het opladen ben laat hij netjes het oplaad-icoontje zien. Maar soms als je hem van de oplader afhaalt, is hij leeg…

Lees verder Batterij leeg…