Van dragen naar draven

“Na mijn bevalling wacht ik zes weken voordat ik het hardlopen weer oppak!” heb ik gezegd. Maar niet gedaan… In deze blog een kleine update van zwanger hardlopen naar een hardlopende ‘mem’.

Voor de bevalling

Omdat ik nu eenmaal iemand ben die graag actief is, ben ik dit ook blijven doen tijdens mijn zwangerschap. Tot de 34e week heb ik drie keer in de week hardgelopen. En toen het hardlopen niet meer lekker voelde ben ik overgegaan op twee keer in de week baantjes zwemmen en elke dag een uur wandelen. Dit heb ik tot en met de 41e week kunnen doen. Sterker nog: in de nacht van de bevalling heb ik nog 20 sluit- en spreidsprongen gedaan omdat ik me zo onrustig voelde… 

Tijdens de bevalling

Had ik tijdens de bevalling wat aan mijn goede conditie? Qua uithoudingsvermogen heb ik geen flauw idee. Sommige zitten urenlang in de weeën. Mijn bevalling was kort maar krachtig: binnen 6 uren had ik mijn prachtige dochter Rosa in mijn handen!  Met het persen merkte ik dat mijn longinhoud groot was: in een perswee kon ik op één hap lucht 4 keer persen. In 2 persweeën was het ‘klusje’ geklaard. Verder zal ik niet teveel in details treden, maar heb alles mee mogen maken behalve (gelukkig) een keizersnee. Maar zou het morgen zo weer doen!

Na de bevalling

Na de bevalling had ik heel veel aan mijn conditie. De gynaecoloog dacht dat ik een paar nachten in het ziekenhuis moest blijven gezien mijn ijzerwaarde na het vele bloedverlies. Maar tot zijn verbazing kon ik na 1 nacht al naar huis.

De eerste week was pittig. Alles deed pijn, ik was moe en leerde ondertussen Rosa kennen en zij mij. Na de kraamweek pakte ik het wandelen weer op. Ik begon met een kwartiertje en na een week hield ik het al een uur vol. Samen met de kleine in de kinderwagen of draagdoek. 

Weer hardlopen

Op internet had ik gelezen dat je na 6 weken weer een beetje kunt beginnen met sporten. Afhankelijk van hoe de bevalling ging en hoe je je voelt natuurlijk. Ik was van plan netjes zo lang te wachten, want ik heb geen zin in verzakkingen! Maar ik voel me zo fit dus heb na bijna 5 weken de stoute hardloopschoenen aangetrokken. Meestal ga ik te hard van stapel (ik had al een rondje van 5 kilometer in gedachten) maar wist mezelf in te houden. Uiteindelijk heb ik 3 kilometer gelopen, opgesplitst in 2 keer 1,5 kilometer. Puur op gevoel. Ooh, wat ging het lekker! De dag erna had ik een beetje spierpijn in de liezen. Maar dit smaakt zeker naar meer!

Luister goed naar je lichaam: happy running!

Met z’n tweeën over de finish

image

Nu met 25 weken zwangerschap begint de rug wat te protesteren met de intervallen. Met de extra kilo’s begint het zwaartepunt te verschuiven en je looptechniek verandert. Eerst liep ik met een verende techniek en nu lijk ik amper van de grond te komen en zijn de stappen kleiner geworden. Volgens mij is het tijd geworden om me meer te richten op langzamere duurlopen…

Maar voor ik dat doe, heb ik afgelopen zondag meegedaan met een loopwedstrijd: de Ronde van Súdwest Fryslân. Lekker dichtbij: startend en eindigend op mijn atletiekbaan.
Mijn doel was om de vijf kilometer te lopen in een rustig tempo (minder belastend voor de rug/bekken). Überhaupt zwanger de wedstrijd uitlopen leek mij al geweldig! En dat een gedeelte van het inschrijfgeld naar het KWF gaat is mooi meegenomen!

Het was zonnig weer en er stond een windje. Het was warm genoeg voor een korte broek en t-shirt! Yeah! Met deze wedstrijd kon je ook kiezen voor de 12 of 21 kilometer. Deze groepen startten vijf minuten eerder. Normaal ben ik zenuwachtig voor een wedstrijd, maar met een ander doel voor ogen had ik daar geen last van. Lekker relaxed vertrok ik met de start. Het was best drukkend weer en wou mezelf niet oververhitten. Na één kilometer zag ik dat ik 12 kilometer per uur liep en dit tempo beviel me goed. Ik liep mee met de middenmoot. Even later kregen we tegenwind maar ik kon het tempo blijven vasthouden en haalde zo wat groepjes in. Het was genieten geblazen: lekker ontspannen lopen, geen pijntjes en het zonnetje erbij!
Ik kwam achter een dame te lopen met hetzelfde tempo. Toen we weer voor de wind hadden kreeg ze het zwaarder en haalde ik haar in. Voor we de atletiekbaan weer zouden betreden, ging de route door een weiland. Door de cross- en bostrainingen is mij de ondergrond niet onbekend en kon ik mooi ontspannen blijven lopen. Bij één bocht stond geen vrijwilliger en ik wist dat de route richting de baan zou gaan. Maar de mannen voor mij namen de bocht niet, dus ik ben ook rechtdoor gegaan. Gelukkig hoorde ik een paar meiden van mijn club roepen dat ik wel moest afslaan. Hier door heb ik 100 meter extra gelopen en kwam weer achter die ene dame uit. Op de baan kreeg ik te horen dat wij streden om de derde plaats. Wat?!? Eerst dacht ik laat haar maar winnen, maar toen ik merkte dat ik nog veel over had, sprintte ik haar er de laatste 200 meter uit en eindigde 10 seconden voor haar op de derde plaats!

Dit had ik in mijn stoutste dromen niet verwacht! 25 weken zwanger en dan een derde plek weten te bemachtigen! De twee dames voor me waren wel een paar minuten sneller, maar om in zo’n ontspannen tempo op het podium te komen had ik niet verwacht. En stiekem smaakt dit naar nog meer wedstrijden…

Op de helft

Hardlopen tijdens de zwangerschap.

image

20 weken zwanger and still going strong!
Het is nu steeds beter zichtbaar dat er een baby in mij groeit. Hierdoor krijg ik, logisch, ook steeds meer opmerkingen over dat ik nog hardloop.

Het was wel even wennen om de atletiekbaan op te stappen met een dikke buik. Gelukkig is de trainer niet ouderwets en juicht ‘ie het sporten tijdens de zwangerschap toe.
Met het sporten heb ik tot op heden twee aanpassingen gedaan:

1. Het tempo aangepast
Volstrekt logisch, maar nieuwe PR’s zal ik nu niet gaan lopen. Ik train nu om mijn conditie op peil te houden en put mezelf niet tot het uiterste uit. En doordat ik minder snel loop, zijn de afstanden die ik afleg korter. Behalve de heerlijke duurlopen waar ik veel voldoening uit haal, vooral als het zonnetje schijnt!

2. Een buikband van Carriwell
Ik heb deze aangeschaft en die draag ik elke training.
Deze band biedt extra ondersteuning en nu het nog frisjes is, houdt ‘ie de buik ook lekker warm.
Ik dacht dat als je zwanger was de buik erg heen en weer zou schudden tijdens het lopen, maar eerlijk gezegd voel je daar niets van.

Van sporters krijg ik vooral complimenten dat ik doorga met mijn passie. Maar tijdens een duurloop heb ik ook mensen horen zeggen dat ik juist rustig aan moet doen. Zwanger zijn is een grote verantwoordelijkheid en ik zou nooit iets doen wat het kindje kan schaden. Dus toen de verloskundige zei dat ik gewoon door kon gaan met hardlopen, heb ik dit advies ter harte genomen. En tadaa: de 20 wekenecho was goed. De baby vermaakt zich opperbest in mijn buik! Dus zolang het goed voelt, zul je mij nog steeds rond zien huppelen!

Happy running!

De reden dat ik wat langzamer loop…

Yeah, zwanger! En nu? Negen maanden lang onder een dekentje liggen op de bank?

Op een forum kwam ik de meest gekke uitspraken tegen, waaronder deze: “niet gaan hardlopen als je net zwanger bent, want dan blijft het niet plakken. “Tuurlijk, iedereen moet zelf weten wat ‘ie doet en vooral doen wat goed voelt, maar kom niet aan met niet op feiten gebaseerde prietpraat! In de literatuur staat juist dat beweging goed is. En mijn verloskundige zei dat ik lekker door moest gaan met hardlopen.

Wat zijn de voordelen van hardlopen tijdens de zwangerschap?

1. Het helpt tegen kwalen als misselijkheid, kuitkramp en slaapproblemen.
2. Een goede conditie is een plus als je gaat bevallen.
3. Verlaagt het stresshormoon.
4. Vrouwen die sporten tijdens de zwangerschap hebben vaak een snellere en makkelijkere bevalling dan vrouwen die minder fit zijn.
5. Het voelt gewoon goed om te hardlopen!

image

Er zijn wel zaken waar je rekening mee moet houden: doordat het lichaam meer bloed aanmaakt en het meer zuurstof nodig heeft, zal de frequentie van de ademhaling verhogen van gemiddeld 8 á 9 keer per minuut naar ongeveer 11 á 12 keer per minuut. Ook zwelt het neusslijmvlies onder invloed van oestrogeen op wat de ademhaling moeilijker maakt. Je rusthartslag is hoger en ook tijdens het lopen is deze hoger. Hier door zal het hardlopen moeizamer gaan.

Vandaag heb ik een duurloopje van 10 kilometer gedaan in een ‘snelheid’ van 10 km/ph en met een gemiddelde hartslag van 160. Vier maanden geleden was dit 146. En dat is niet het enigste wat ik ervan merk: nieuwe PR’s zal ik nu niet lopen. Logisch, want mijn lichaam steekt z’n energie nu in het maken van een klein hardlopertje!

Happy running!