Nieuw loopmaatje

Sinds zaterdag heb ik er een nieuw loopmaatje bij. Mijn oude was versleten en was nodig aan vervanging toe. Ik heb het natuurlijk over mijn sporthorloge.

Zaterdag werd de Garmin Forerunner 220 bij mij bezorgd en ik ben aangenaam verrast door het apparaatje! Zo is hij veel lichter dan mijn oude (je voelt niet dat je hem om hebt), beschikt over meer functies, heeft een kleurenscherm en het oplaadmechanisme is verbeterd ten opzichte van de 110. En vooruit, ik ben ook wel gecharmeerd van de kleuren!
Helaas voelde ik me zaterdag grieperig, dus heb ik hem niet direct uit kunnen testen. Maar na een paracetamol en 12 uren slaap kon ik er weer tegenaan. In het weekend plan ik meestal mijn lange duurloop, maar heb zondag ditmaal een kort duurloopje gedaan van bijna 7 kilometer. In een heerlijk rustig tempo, want ik wou niet te hard van stapel lopen na die zaterdag.
Het horloge had binnen drie seconden een GPS-signaal en toen kon ik beginnen. Voor mijn loop had ik ingesteld dat ik bovenin het scherm de afgelegen afstand kon aflezen, middenin mijn tempo en onderaan mijn hartslag. Ik loop niet vaak met een hartslagmeter maar omdat je daarmee ook kunt weten of je griep hebt, leek het mij wel handig. Als je niet fit bent is je hartslag hoger. Gelukkig ‘herkende’ mijn nieuwe horloge de borstband. Zo hoefde ik geen nieuwe hartslagmeter te kopen.
Na 3 kilometer had ik een hartslag van 155 en dat is voor mij mijn ‘normale’ hartslag tijdens een duurloop. Tijdens zo’n duurloop ben ik niet buiten adem en kan ik nog gemakkelijk praten.

image

Al met al ben ik zeer tevreden met dit horloge en zal hem meestal met mijn trainingen om hebben. Niet altijd, want zonder enige poeha en op gevoel lopen is ook belangrijk!

Advertenties

Rûnom Mantgum

image

Afgelopen zondag werd de loop ‘Rûnom Mantgum’ voor het eerst georganiseerd. Omdat mijn vriend daar is opgegroeid, leek het ons leuk om mee te doen. Ja, ‘ons’! Nico is ook besmet geraakt met het hardloopvirus. De laatste twee maanden heeft hij al een paar keer de vijf kilometer aangetikt.

Ik zou hem eerst gaan hazen, zodat hij een constant tempo zou lopen. Daar rekening mee gehouden hebbende, had ik die week pittig getraind. Maar de zaterdagavond begon het bij mij te kriebelen. “Ga maar lekker zelf lopen,” zei hij. De laatste paar trainingen had hij het ook al rond de 32 minuten kunnen afleggen.

image

Dus wij op de zonnige zondagochtend onderweg naar Mantgum. Nico met mijn sporthorloge om, zodat hij de tijd in de gaten kon houden.
Wij hadden ons van tevoren online ingeschreven, dus wij konden ons loopnummer zo ophalen bij het dorpshuis. Daarna hebben we samen even warmgelopen.

De organisatie had het goed georganiseerd: een tijdklok was aanwezig, een duidelijke start/finish, genoeg vrijwilligers, duidelijke routes en drinken en fruit bij de finish. Top! En door de goede PR waren er 224 lopers op komen draven.
Het enige wat beter kon, was dat diegene die de vijf kilometer deden honderd meter áchter de tien kilometerlopers gelijktijdig moesten starten. Het was lastig om deze horde in te halen en kostte veel tijd.

De route voerde ons langs het station en de volkstuintjes rondom Mantgum. Alles stond mooi in bloei en het was genieten! De vijf kilometer bestond uit twee keer een rondje Mantgum.
Na het eerste rondje kreeg ik het moeilijk. Het was benauwend weer en ik voelde ook de trainingen in mijn benen. Desondanks ben ik toch (weer) tweede vrouw geworden in 21.56. De tijd viel me echt zwaar tegen, maar misschien kan ik dat maar beter loslaten en het per loop bekijken… Maar volgend jaar zijn we er weer bij Mantgum!

Yo Yoga!

Ik doe aan yoga. Zo, het is eruit. Een eerste vooroordeel dat over yoga leeft, is dat het ‘zweverig‘ zou zijn. Maar het is juist het tegenovergestelde: met yoga sta je met beide benen op de grond. Het houdt je in het hier en nu. En als je aan yoga doet, ben je heus niet ineens Hindoeïstisch.

Vier jaar geleden ben ik besmet geraakt met het yogavirus op de sportschool. Eerst liet ik mezelf helemaal afbeulen met body pump om daarna weer tot rust te komen met body balance (een mix van tai chi, pilates en yoga). Met body balance ga je elke spiergroep langs om deze te versterken en te verlengen. Door krachttraining en hardlopen verkort je je spieren door de eentonige belasting en door yoga verleng je juist de spieren. Door je je te focussen op je ademhaling en te voelen waar je je in je lichaam wat stijver voelt, word je ontspannen. Ik merkte dat ik veel minder last had van spierpijn na een yogasessie.

20150225_203123

Na twee jaar yoga op de sportschool, heb ik zelf een yogamat gekocht en volgde de lessen via YouTube. Ideaal! Op de sportschool viel er wel eens een les uit én nu hoefde ik de deur er niet meer voor uit!

Wat heeft yoga mij gebracht?

  1. Spierkracht
  2. Flexibiliteit
  3. Ontspanning (‘flow‘)
  4. Bewustwording van ‘pijntjes’ in je lichaam en deze proberen te ontspannen

Ik voel me na elke sessie weer als nieuw. Eigenlijk is yoga even heel egoïstisch zijn… Even tijd voor mezelf. Namasté!

Hard hart

April

De vorige keer schreef ik al over mijn Garmin Forerunner 110. Bij dit horloge zit ook een borstband welke je hartslag registreert. Toen ik deze ging uitproberen tijdens een duurloop met een vriendin (zij heeft toevallig hetzelfde horloge), kwamen we erachter dat onze hartslagen enorm verschilden. We liepen gemiddeld 10 km/ph en haar hartslag lag rond de 150 slagen per minuut. De mijne rond de 175… Ik snapte er niks van! Ik had geen slechte conditie, want ik loop al vanaf mijn 11e. En buiten adem was ik niet: we waren gezellig aan het kletsen tijdens het lopen. Of zou ik soms een hartafwijking hebben? Ik haalde me van alles in mijn hoofd! Lag het misschien aan mijn horloge?

De week daarop liep ik weer samen met haar een duurloop. Ik had als tip gekregen de borstband van te voren een beetje nat te maken. Dan geleidt het beter. Maar het hielp allemaal niets. Mijn hartslag was nog steeds hartstikke hoog!

Ik heb toen een afspraak gemaakt bij de sportarts. De sportarts heeft me gewogen, mijn vetpercentage en bloeddruk opgemeten en een inspanningstest bij me afgenomen. Tijdens de inspanningstest werd er een hartfilmpje (ECG) gemaakt. De test deed ik op een fiets om zo mijn VO2max (maximale zuurstofopnamevermogen) te testen. Conclusie: met mijn hart en conditie was niets mis. De sportarts vertelde mij dat een hartslag persoonsgebonden is. Mijn rusthartslag is laag maar stijgt met een activiteit snel. Maar gelukkig daalt hij na de activiteit ook weer snel! Als ik een slechte conditie zou hebben, zou de hartslag langzamer dalen. En het bleek dat mijn VO2max dik boven de 200 lag.

Er is een foefje om je maximale zuurstofopnamevermogen te achterhalen: 220 minus je leeftijd. Dit gaat dus niet altijd op!
Het advies van de sportarts was dat ik gewoon lekker door moest gaan sporten.
Na deze diagnose kon ik met een gerust hart verder trainen!