Finishlijn in zicht!

“Wanneer het niet meer goed voelt, houd ik op”, heb ik gezegd. En ik besefte dat dat moment elk ogenblik kon gebeuren. Elke week was weer meegenomen, maar rond mijn 34e zwangerschapsweek voelde het ineens niet meer fijn. Terwijl ik een paar dagen daarvoor nog een wedstrijd had gelopen.

Zaterdag 28 mei werd er in een nabijgelegen dorp de ‘Boerenloop’ georganiseerd. De opbrengst ging naar het KWF. Het was een zonnige en benauwde dag. Ik hield mezelf voor om lekker ontspannen te lopen en maar zien hoe het zou gaan. Op de steeds groter wordende buik, kreeg ik aardig wat complimenten, maar ook vragen als “lukt het hardlopen dan nog?”. Ja hoor, anders had ik geen startnummer op mijn buik! Ik weet dat er meer zijn die zwanger zijn er door blijven sporten, maar tot nu toe heb ik ze niet gezien behalve op social media.

Om 11 uur werd het startschot gegeven. Ik startte helemaal achteraan en ging voor de 5 kilometer. Maar na een paar honderd meter merkte ik dat het tempo om mij wel harder kon en haalde ik één voor één wat dames in. Op de helft was er een keerpunt. Zo kon je mooi zien hoeveelste je was. Ik was de derde vrouw. De tweede vrouw heb ik gaandeweg ingehaald wat vrij makkelijk ging, omdat ze ging wandelen. Die neiging had ik ook, want de terugweg hadden we voor de wind en was het érg benauwd. Ik was blij dat ik op mijn horloge kon aflezen dat het nog 800 meter was. In 26 minuten kwam ik over de finish. Kicken! Maar ik hield mezelf voor om tijdens deze zwangerschap niet weer een wedstrijd te lopen. Door het benauwde weer was mijn hartslag hoog.

En zo stond ik op het ereschavot: een paar hooibalen. Zoals het bij een echte boerenloop hoort, hahaha! De winnaars werden door de oersterke en enige echte Wout Zijlstra op het ereschavot getild, maar ik ben er zelf opgeklommen. Toen ik naar mijn buik wees, snapte Wout en het publiek waarom!

En drie dagen later wou ik weer een stukje hardlopen, maar ik kreeg felle steken in mijn lies en het schaambeen protesteerde wat door het verweken van het bekken en indalen van de baby.
Als alternatief loop ik elke dag een uur, zwem ik en doe thuis braaf yoga-oefeningen! Zo houd ik mijn lichaam fit voor de échte race: de bevalling!

Happy walking! 😉

image

image

Advertenties

Auteur: runningsamantha

Hardlopende moeder

2 gedachten over “Finishlijn in zicht!”

  1. Echt enorm knap Samantha!
    Ik ben vrij snel gestopt met hardlopen tijdens de zwangerschap omdat ik in het begin vrij snel wat kilo’s aan kwam. Hardlopen zou dan voor de spierbelasting niet zo best zijn.
    Ik mis het hardlopen heel erg!
    Weet dat je na de bevalling niet te snel weer moet beginnen, maar hoop dat ik vlot weer een rondje kan maken.
    Ben nu 35,5 week en heb vrijdag m’n laatste werkdag. Zag dat hij die afgelopen vrijdag had.
    Ik wens je een goed verlof en hele goede bevalling toe! X Taetske

    Like

    1. Dankje, Taetske! Ik kwam in het begin ook snel aan, had veel hongerbuien. Maar gelukkig na drie maanden, was dat voorbij. Heb mooi kunnen teren op al 17 jaar hardloopervaring ;-).
      Jij nog even succes met werken en ook een fijn verlof en goede bevalling toegewenst! Xxx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s