Ontkalken

Hoe vaak ontkalk jij je lichaam? Volgens De Speld is het dé nieuwe trend en zou je dit vier keer per jaar moeten doen.

Alle gekheid op een stokje, dit is onzin natuurlijk maar er schuilt wel een stukje waarheid in… Sinds drie dagen zit ik thuis met een zweepslag. Tijdens mijn hardlooprondje was het na één kilometer ineens PANG in mijn linkerkuit en was verder hardlopen onmogelijk. Gelukkig hoefde ik maar één kilometer terug te strompelen… Thuis direct gekoeld met een coldpack en met het been omhoog. Mijn fysiotherapeut adviseerde om de eerste paar dagen krukken (bye bye zelfstandigheid) te gebruiken… Ai, dit was dus iets serieus!

Gelukkig zijn de krukken niet meer nodig na wat medical taping. Ook bleek de zwelling mee te vallen, waarschijnlijk omdat ik ook compressiekousen heb gedragen. De fysio schatte in dat ik over drie (!) weken weer kan hardlopen.

En nu, na nog maar drie dagen hihi, heb ik tijd voor ‘ontkalken’. Noem het ontspanning of praktisch bezig zijn, maar ik kom nu aan dingen toe die al een tijd geleden moesten. Waterkoker en koffiezetapparaat ontkalken, alternatief sporten zoals zwemmen of fietsen. En eigenlijk bevalt mij dit wel! Maar of dit na drie weken ook zo zal zijn… Nee, dan sta ik denk ik weer te popelen om te kunnen hardlopen in, hopelijk, heerlijk lenteweer!

Happy running eh… ontkalking 😉

Advertenties

Een jaar verder…

Alweer een dik jaar aan het hardlopen na de zwangerschap. Dan is het wel weer eens tijd voor een nieuwe blog!

Ik zit weer op mijn ‘normale’ loopkilometers, namelijk dik 1000 kilometer in een jaar.

Het tempo zit er ook weer in, maar nu moet ik dit nog langer zien vol te houden…

Ik merk dat sinds ik weer op tempo loop, het lastig vindt om rustig te trainen zodat ik met wedstrijden op mijn snelst kan. Het voelt zo tegendraads om rústig te lopen als je snéller wilt lopen. Maar door te hard te trainen, maak je je spieren juist stuk. Dat is niet de bedoeling! De duurlopen liep ik altijd in een constant en makkelijk tempo, maar om sneller te worden heb ik er tempoblokken aan toegevoegd. Dit houdt in dat ik in het midden van de duurloop een aantal kilometers wat sneller ga. Hopelijk werpt dit zijn vruchten af om zo mijn doel te bereiken van 5 kilometer onder de 20 minuten.

En ik heb nog iets anders toegevoegd: compressiesokken van STOX. Door deze sokken voelen de tempotrainingen en duurlopen nét wat fijner aan. Ik had er eerst een hard hoofd in en dacht dat het een modetrend zou zijn, maar ook ik ben nu overtuigd!

Op de laatste dag van het jaar heb ik meegedaan met de Silvesterloop in Poppenwier. Dit is het vijfde jaar achter elkaar aan dat ik deze loop doe. Het heeft een nostalgische sfeer, want het startschot is afkomstig uit een carbidbus en men heeft geen startnummer maar een stempelkaart. Ik vind dat gewoon wat hebben, hihi!

Er stond die dag een behoorlijke wind, dus een nieuw PR zou er niet in zitten. Tijdens de race liep ik achter de eerste twee heren. Na 4 kilometer werd ik ingehaald door een dame. “Ach, dan word ik maar weer tweede vrouw…” schoot er door mijn hoofd. Maar nu had ik wel iemand om naartoe te werken. En 300 meter voor de finish heb ik haar met een rotgang ingehaald. Er zat nog zoveel in! Daar verbaasde ik mijzelf over. En zo werd ik eerste vrouw en derde overall!

Happy Running!

Back on track

Back on track… Zowel letterlijk als figuurlijk! De kilometers per week lopen steeds meer op en sinds een maand train ik weer met MilaSneek op de baan!

Het is nu 8 weken geleden dat ik het hardlopen weer heb opgepakt na mijn bevalling. Ik ben begonnen met 2 keer 1,5 kilometer en heb dit elke week steeds verder opgebouwd. Van tevoren had ik geen schema in mijn hoofd. Per loop ging ik op mijn gevoel af. En zo kon ik vorige week 8 kilometer in één keer achter elkaar aan hardlopen. Heerlijk! 

Zondag 30 oktober werd de eerste van de vier Winterlopen in Sneek weer georganiseerd. Deze loop heeft een omvang van 8,9 kilometer. Ik heb even getwijfeld om mee te doen omdat ik die afstand nog niet in de benen had. Maar heb toen besloten de Winterloop lekker rustig te lopen en elke Winterloop probeer ik ‘m steeds sneller te lopen.

De weersomstandigheden waren zondag perfect: 12 graden en windstil. De hele loop heb ik mooi constant op 11 kilometer per uur (5.30 minuten per kilometer) gelopen. Stiekem had ik een tijd van 50 minuten in mijn hoofd en dat is met 48 minuten ruimschoots behaald!

Vorig jaar huppelde mijn dochtertje nog mee in mijn buik met de Winterlopen en nu wacht ze me thuis op. Ik kan niet wachten tot ze later bij de finish staat of zelf aan een start staat van een kidsrun!

Happy running!

Yeah, de 8 km aangetikt!

Genieten geblazen tijdens de Winterloop

Van dragen naar draven

“Na mijn bevalling wacht ik zes weken voordat ik het hardlopen weer oppak!” heb ik gezegd. Maar niet gedaan… In deze blog een kleine update van zwanger hardlopen naar een hardlopende ‘mem’.

Voor de bevalling

Omdat ik nu eenmaal iemand ben die graag actief is, ben ik dit ook blijven doen tijdens mijn zwangerschap. Tot de 34e week heb ik drie keer in de week hardgelopen. En toen het hardlopen niet meer lekker voelde ben ik overgegaan op twee keer in de week baantjes zwemmen en elke dag een uur wandelen. Dit heb ik tot en met de 41e week kunnen doen. Sterker nog: in de nacht van de bevalling heb ik nog 20 sluit- en spreidsprongen gedaan omdat ik me zo onrustig voelde… 

Tijdens de bevalling

Had ik tijdens de bevalling wat aan mijn goede conditie? Qua uithoudingsvermogen heb ik geen flauw idee. Sommige zitten urenlang in de weeën. Mijn bevalling was kort maar krachtig: binnen 6 uren had ik mijn prachtige dochter Rosa in mijn handen!  Met het persen merkte ik dat mijn longinhoud groot was: in een perswee kon ik op één hap lucht 4 keer persen. In 2 persweeën was het ‘klusje’ geklaard. Verder zal ik niet teveel in details treden, maar heb alles mee mogen maken behalve (gelukkig) een keizersnee. Maar zou het morgen zo weer doen!

Na de bevalling

Na de bevalling had ik heel veel aan mijn conditie. De gynaecoloog dacht dat ik een paar nachten in het ziekenhuis moest blijven gezien mijn ijzerwaarde na het vele bloedverlies. Maar tot zijn verbazing kon ik na 1 nacht al naar huis.

De eerste week was pittig. Alles deed pijn, ik was moe en leerde ondertussen Rosa kennen en zij mij. Na de kraamweek pakte ik het wandelen weer op. Ik begon met een kwartiertje en na een week hield ik het al een uur vol. Samen met de kleine in de kinderwagen of draagdoek. 

Weer hardlopen

Op internet had ik gelezen dat je na 6 weken weer een beetje kunt beginnen met sporten. Afhankelijk van hoe de bevalling ging en hoe je je voelt natuurlijk. Ik was van plan netjes zo lang te wachten, want ik heb geen zin in verzakkingen! Maar ik voel me zo fit dus heb na bijna 5 weken de stoute hardloopschoenen aangetrokken. Meestal ga ik te hard van stapel (ik had al een rondje van 5 kilometer in gedachten) maar wist mezelf in te houden. Uiteindelijk heb ik 3 kilometer gelopen, opgesplitst in 2 keer 1,5 kilometer. Puur op gevoel. Ooh, wat ging het lekker! De dag erna had ik een beetje spierpijn in de liezen. Maar dit smaakt zeker naar meer!

Luister goed naar je lichaam: happy running!

Finishlijn in zicht!

“Wanneer het niet meer goed voelt, houd ik op”, heb ik gezegd. En ik besefte dat dat moment elk ogenblik kon gebeuren. Elke week was weer meegenomen, maar rond mijn 34e zwangerschapsweek voelde het ineens niet meer fijn. Terwijl ik een paar dagen daarvoor nog een wedstrijd had gelopen.

Zaterdag 28 mei werd er in een nabijgelegen dorp de ‘Boerenloop’ georganiseerd. De opbrengst ging naar het KWF. Het was een zonnige en benauwde dag. Ik hield mezelf voor om lekker ontspannen te lopen en maar zien hoe het zou gaan. Op de steeds groter wordende buik, kreeg ik aardig wat complimenten, maar ook vragen als “lukt het hardlopen dan nog?”. Ja hoor, anders had ik geen startnummer op mijn buik! Ik weet dat er meer zijn die zwanger zijn er door blijven sporten, maar tot nu toe heb ik ze niet gezien behalve op social media.

Om 11 uur werd het startschot gegeven. Ik startte helemaal achteraan en ging voor de 5 kilometer. Maar na een paar honderd meter merkte ik dat het tempo om mij wel harder kon en haalde ik één voor één wat dames in. Op de helft was er een keerpunt. Zo kon je mooi zien hoeveelste je was. Ik was de derde vrouw. De tweede vrouw heb ik gaandeweg ingehaald wat vrij makkelijk ging, omdat ze ging wandelen. Die neiging had ik ook, want de terugweg hadden we voor de wind en was het érg benauwd. Ik was blij dat ik op mijn horloge kon aflezen dat het nog 800 meter was. In 26 minuten kwam ik over de finish. Kicken! Maar ik hield mezelf voor om tijdens deze zwangerschap niet weer een wedstrijd te lopen. Door het benauwde weer was mijn hartslag hoog.

En zo stond ik op het ereschavot: een paar hooibalen. Zoals het bij een echte boerenloop hoort, hahaha! De winnaars werden door de oersterke en enige echte Wout Zijlstra op het ereschavot getild, maar ik ben er zelf opgeklommen. Toen ik naar mijn buik wees, snapte Wout en het publiek waarom!

En drie dagen later wou ik weer een stukje hardlopen, maar ik kreeg felle steken in mijn lies en het schaambeen protesteerde wat door het verweken van het bekken en indalen van de baby.
Als alternatief loop ik elke dag een uur, zwem ik en doe thuis braaf yoga-oefeningen! Zo houd ik mijn lichaam fit voor de échte race: de bevalling!

Happy walking! 😉

image

image

In de wolken

Van het mooie weer van de laatste tijd raak ik helemaal in de wolken! Oké, op dit moment hebben we even te maken met een dipje, maar na regen komt weer zonneschijn, toch?
Lekker hardlopen in een shirtje en korte broek. Wat ben ik dan blij dat ik in Friesland woon: lopend tussen de weilanden met de geur van vers gemaaid gras. Hmmmm, heerlijk!

Van tevoren had ik nooit gedacht dat ik nog zou kunnen hardlopen met 30 weken zwangerschap. Maar ik geniet er intens van zolang het nog kan. En het maakt dat ik ook erg kan genieten van het zwanger zijn. Win-winsituatie!
Het trainen met heuvels viel mij zwaar. Het komt teveel op de spieren aan. Doordat het bekken verweekt door de zwangerschap moeten de (bil)spieren harder hun best doen om de boel stabiel te houden. En daarom gaan ook de tempotrainingen op de baan mij te hard. Ik zou dan wel heel rustig de trainingen kunnen doen, maar ik ken mijzelf. Dus voorlopig even geen trainen met de groep meer maar alleen voor mijzelf.
Op dit moment lukt drie keer in de week 5 kilometer nog goed. Maar de ene dag voelt het minder goed (misschien net een groeispurt van de buik?) en breek ik de training eerder af en een andere keer voelt het erg goed en loop ik 6 kilometer.

image

Afgelopen zaterdag heb ik meegedaan met de Hindeloop in Hindeloopen. Voorlopig even de laatste wedstrijd 😉
Het was een wisselvallige dag met een harde wind. Er deden ook minder deelnemers mee dan de vorige jaren.
De warming up van 1,5 kilometer ging lekker dus ik ging de wedstrijd met veel vertrouwen tegemoet. Mijn doel was om lekker ontspannen te lopen en ik wou graag binnen de 30 minuten finishen.
Gelukkig voelde het tijdens de wedstrijd ook goed aan en kon ik een tempo volhouden van 5.25 de kilometer (iets meer dan 11 km/ph). Het is heel apart om nu te vernemen dat je qua conditie veel sneller zou kunnen, maar de spieren het niet kunnen bijbenen. Voordeel is dat het daardoor heel ontspannen is.
De eerste 4 kilometer hadden we het zonnetje erbij, maar de laatste kilometer tegenwind en een bui. Het parcours was iets korter dan 5 kilometer en ik finishte in 25 minuten. Beide doelen gehaald en met een big smile de mooie medaille opgehaald en weer naar huis gereden! Later zag ik dat ik als zesde was geëindigd. Niet slecht voor zo’n ‘zware’ loper, hihi!

image

Happy running!

Met z’n tweeën over de finish

image

Nu met 25 weken zwangerschap begint de rug wat te protesteren met de intervallen. Met de extra kilo’s begint het zwaartepunt te verschuiven en je looptechniek verandert. Eerst liep ik met een verende techniek en nu lijk ik amper van de grond te komen en zijn de stappen kleiner geworden. Volgens mij is het tijd geworden om me meer te richten op langzamere duurlopen…

Maar voor ik dat doe, heb ik afgelopen zondag meegedaan met een loopwedstrijd: de Ronde van Súdwest Fryslân. Lekker dichtbij: startend en eindigend op mijn atletiekbaan.
Mijn doel was om de vijf kilometer te lopen in een rustig tempo (minder belastend voor de rug/bekken). Überhaupt zwanger de wedstrijd uitlopen leek mij al geweldig! En dat een gedeelte van het inschrijfgeld naar het KWF gaat is mooi meegenomen!

Het was zonnig weer en er stond een windje. Het was warm genoeg voor een korte broek en t-shirt! Yeah! Met deze wedstrijd kon je ook kiezen voor de 12 of 21 kilometer. Deze groepen startten vijf minuten eerder. Normaal ben ik zenuwachtig voor een wedstrijd, maar met een ander doel voor ogen had ik daar geen last van. Lekker relaxed vertrok ik met de start. Het was best drukkend weer en wou mezelf niet oververhitten. Na één kilometer zag ik dat ik 12 kilometer per uur liep en dit tempo beviel me goed. Ik liep mee met de middenmoot. Even later kregen we tegenwind maar ik kon het tempo blijven vasthouden en haalde zo wat groepjes in. Het was genieten geblazen: lekker ontspannen lopen, geen pijntjes en het zonnetje erbij!
Ik kwam achter een dame te lopen met hetzelfde tempo. Toen we weer voor de wind hadden kreeg ze het zwaarder en haalde ik haar in. Voor we de atletiekbaan weer zouden betreden, ging de route door een weiland. Door de cross- en bostrainingen is mij de ondergrond niet onbekend en kon ik mooi ontspannen blijven lopen. Bij één bocht stond geen vrijwilliger en ik wist dat de route richting de baan zou gaan. Maar de mannen voor mij namen de bocht niet, dus ik ben ook rechtdoor gegaan. Gelukkig hoorde ik een paar meiden van mijn club roepen dat ik wel moest afslaan. Hier door heb ik 100 meter extra gelopen en kwam weer achter die ene dame uit. Op de baan kreeg ik te horen dat wij streden om de derde plaats. Wat?!? Eerst dacht ik laat haar maar winnen, maar toen ik merkte dat ik nog veel over had, sprintte ik haar er de laatste 200 meter uit en eindigde 10 seconden voor haar op de derde plaats!

Dit had ik in mijn stoutste dromen niet verwacht! 25 weken zwanger en dan een derde plek weten te bemachtigen! De twee dames voor me waren wel een paar minuten sneller, maar om in zo’n ontspannen tempo op het podium te komen had ik niet verwacht. En stiekem smaakt dit naar nog meer wedstrijden…